Profesora Krzysztofa Urbańskiego miłość bliźniego

Profesor Krzysztof Urbański jest niebywale przychylny ludziom. Na pewno jest przychylny Adamowi Michnikowi. Być może był jednym z inicjatorów nadania panu Michnikowi doktoratu honoris causa przez Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. A Adam Michnik był w swoim czasie wielkim fanem Trockiego. Być może był też fanem Lenina. Bo przecież kanalie Trockiego i Lenina dzieliło niewiele. Może różnili się w szczegółach, jakim sposobem dokonywać masowych mordów.


Nie wiem, czy prof. dr hab. Krzysztof Urbański był fanem Trockiego, ale na pewno żywił podziw i nosił w sercu gorące uczucie do Włodzimierza Lenina. Podziwiał Lenina chyba nawet za ten okres życia, w którym Wielki Wódz był już kompletnie skretyniały od syfilisu.


W każdym razie prof. dr hab. Krzysztof Urbański wielkim autorytetem jest. W Kielcach jest autorytetem niepodważalnym. Na tyle niepodważalnym, że w swoim czasie został dyrektorem Muzeum Narodowego. A nawet był nagradzany. Ostatnio chyba otrzymał nagrodę za szczególne osiągnięcia od Kielc w 2007 roku, a wybrała profesora Urbańskiego do nagrody komisja, której przewodniczył szlachetny i pryncypialny człowiek prawicy - Andrzej Sygut.


W tym momencie muszę, gwoli prawdy, poinformować, że i Kielecki Klub Gazety Polskiej, z panem Jurkiem Kenigiem, docenia (lub doceniał) walory prof. dr. hab. Krzystofa Urbańskiego skoro gościł Go w swoim czasie, jako "gościa specjalnego". Bo profesor Urbański stał się specjalistą od Żydów. Po 1989r. wielu dziennikarzy, naukowców i innych ludzi elit stało się specjalistami od Żydów. Gdy jest się specjalistą od Żydów, a do tego twierdzi się, że Polacy to antysemici, to wtedy można być wielkim autorytetem choćby kiedyś było się nieprzeciętną kanalią. Oczywiście prof. Krzysztof Urbański nigdy kanalią nie był. Był rzetelnym naukowcem, dziennikarzem, a przede wszystkim człowiekiem przepełnionym szacunkiem do bliźniego. Nic też dziwnego, ze nie żywił nieprzyjaznych uczuć do Włodzimierza Lenina.


W numerze czwartym z kwietnia 1980 roku miesięcznika "Przemiany" znalazłem świetny tekst prof. dr. hab. Krzysztofa Urbańskiego "Leninizm - ideologia walki i tworzenia". Zwracam uwagę, że autor nie podaje żadnych przypisów, co oznacza, że wyrażane oceny są jego własnymi ocenami dokonanymi na podstawie przeprowadzonych badań.


Pozwalam sobie przytoczyć ten artykuł w całości, jako wielce pouczający. Sądzę, że już za to opracowanie prof. dr hab. Krzysztof Urbański powinien zostać w Kielcach nagrodzony. Może nawet popiersie w Alei Sław?! Mam nadzieję, że pan Andrzej Sygut z kielecką śmietanką naukowo-kulturalną sprawnie to załatwią.


Przyjemnej lektury!

jumi



Leninizm - ideologia walki i tworzenia

W 110 rocznicę urodzin

Krzysztof Urbański


TEORETYCZNA I POLITYCZNA działalność Włodzimierza Lenina (1870 - 1924), który wszedł na arenę historyczną na przełomie XIX i XX wieku, oznaczała nowy, ważny etap w rozwoju marksizmu i międzynarodowego ruchu robotniczego. Lenin żył i tworzył w innych warunkach, dość różnych od tych, w których powstawał marksizm i jego filozofia, toteż jego prace stały się kontynuacją rozważań K. Marksa i F. Engelsa. Opierając się na istocie teorii i metody Marksa i Engelsa, Włodzimierz Lenin rozwinął ich idee, przystosowując je do nowej epoki. Z imieniem tego człowieka związane są największe rewolucyjne osiągnięcia XX wieku, które gruntownie zmieniły oblicze świata. Ideami Lenina kierują się narody budujące socjalizm, robotnicy krajów kapitalistycznych walczący z uciskiem klasowym, wielkie jest zainteresowanie jego pracami filozoficznymi w krajach rozwijających się. Dzieła jego zostały przetłumaczone na 125 języków świata docierając do najdalszych zakątków naszego globu.


Swoje prace teoretyczne podporządkowywał Włodzimierz Lenin zawsze zagadnieniom praktycznym, podkreślając, że marksizmu nie można traktować jako zbioru oschłych, martwych formuł "...nie związanych z praktyką, zastygłych i niezmiennych". Uważał i zawsze to podkreślał, iż marksizm nie jest dogmatem, lecz wytyczną działania. Toteż nigdy nie lękał się odrzucania przestarzałych formuł i wniosków i zastępowania ich nowymi.


Przebywając w 1893 roku w Samarze, gdzie m.in. założył pierwsze w tym mieście kółko marksistowskie, pisze swoją pierwszą pracę naukową "Nowe ruchy gospodarcze w życiu chłopskim", tu także tłumaczy na język rosyjski "Manifest Partii Komunistycznej". Toteż gdy zjawił się w Petersburgu szybko "... o przyjezdnym wołżaninie z zachwytem zaczęli mówić stołeczni marksiści".


W 1894 roku ukazała się książka Lenina "Co to są 'przyjaciele ludu' i jak oni wojują przeciwko socjaldemokratom?". Poddał w niej głęboko uargumentowanej krytyce poglądy filozoficzne liberalnych narodników, a głównie N. K. Michajłowskiego, S. N. Krywienki i S. N. Jużakowa. Pracę Lenina wyróżniała bezkompromisowa obrona zasad nauki Marksa i Engelsa, a jednocześnie twórcze podejście do teorii i praktyki ruchu robotniczego. Praca ta była potężną bronią w alce o utworzenie partii marksistowskiej.


W walce o utworzenie partii nowego typu doniosłą rolę odegrała książka W. Lenina pod tytułem "Co robić?" wydana w Stuttgarcie w 1902 roku. Poddał w niej autor wszechstronnej krytyce rewizjonizm, socjalrewizjonizm, a także "ekonomistów". Stworzył podstawy ideologiczne nowoczesnej, zorganizowanej i przygotowanej do walki o władzę partii robotniczej, opartej na marksizmie. Wskazał, że rolę przodującego bojownika, przywódcy klasy robotniczej może spełniać tylko partia uzbrojona w postępową, marksistowską teorię. Dowiódł ścisłego związku między rewolucyjną teorią a rewolucyjną praktyką.


W roku 1904 w Genewie ukazała się kolejna wielka praca Lenina "Krok naprzód, dwa kroki wstecz", w której ukazał w całej rozciągłości oportunizm mieńszewików w dziedzinie budowy i rozwoju partii, a jednocześnie rozwinął naukę o proletariackiej partii nowego typu, stwierdzając, że partia ta powinna się kierować nieugięcie metodą i nauką marksizmu, rozwijać rewolucyjną teorię, stosując ją twórczo w codziennej praktyce. Partia ta powinna opierać się o zasadę centralizmu demokratycznego, przewidującego wewnętrzną demokrację, aktywny udział członków w życiu partii, zespołowe kierownictwo. Partia proletariacka powinna być głęboko internacjonalistyczna zarówno w swej ideologii, jak i działalności.


Ważnym problemem opracowywanym przez W. Lenina, była strategia i taktyka rewolucji proletariackiej, zwłaszcza moment jej możliwego przejścia od rewolucji burżuazyjno-demokratycznej do rewolucji socjalistycznej. Gdy do Genewy dotarła wieść o wydarzeniach styczniowych 1905 roku, powitał je artykułem "Rewolucja w Rosji". W tym i wielu innych artykułach tego okresu krytykował oportunistyczną pozycję mienszewików, ugodową politykę burżuazyjnego liberalizmu i awanturnictwo drobnoburżuazyjnej partii eserowców.


W walce ideologicznej przeciwko likwidatorom i "otzowistom" na płaszczyźnie ideologicznej, w obronie i rozwoju marksistowskiej filozofii, doniosłą rolę odegrała książka Włodzimierza Lenina "Materializm a empiriokrytycyzm". Dokonał w niej krytycznej analizy filozofii burżuazyjnej i poglądów rewizjonistów. W oparciu o nauki przyrodnicze twórczo opracował zasadnicze problemy materializmu dialektycznego. Rozwinął podstawowe twierdzenia teorii poznania materializmu dialektycznego, mówiące o poznaniu jako odzwierciedleniu obiektywnie istniejącego świata materialnego, o prawach i formach odzwierciedlenia rzeczywistości. Wyczerpująco uzasadnił materialistyczno-dialektyczne poglądy w kwestii prawdy obiektywnej, absolutnej i względnej, w kwestii roli praktyki jako kryterium prawdy.


Istotny wkład W. Lenina do teorii marksizmu stanowiła praca nad teorią imperializmu. W 1916 roku spod jego pióra wyszła praca "Imperializm jako najwyższe stadium kapitalizmu". Ukazał tu światu podstawowe cechy nowego imperialistycznego studium rozwoju kapitalizmu. Analizując sytuację ekonomiczną świata, nowatorsko spojrzał na kwestię perspektyw rozwoju rewolucji socjalistycznej opracowując teorię słabego ogniwa w łańcuchu państw kapitalistycznych. Dowodził, że wyłom we froncie państw kapitalistycznych, wbrew temu co twierdzą przywódcy II Międzynarodówki, nie musi dokonać się tam, gdzie najbardziej rozwinął się przemysł. Był bowiem zdania, że nie można ujmować problemu rewolucji wyłącznie z punktu widzenia sytuacji ekonomicznej. Sformułował też genialny wniosek o zwycięstwie socjalizmu początkowo w niewielu lub nawet jednym, z osobna wziętym, kraju kapitalistycznym - wniosek mający duże znaczenie teoretyczne i polityczne.


W PRZEDEDNIU I WOJNY światowej napisał Lenin wiele prac dotyczących kwestii narodowej. W "Uwagach krytycznych o kwestii narodowej" i "O prawie narodów do samookreślenia" wyjaśnił doniosłość kwestii narodowej, uzasadniając konieczność pełnego równouprawnienia narodów, prawa narodów uciskanych do utworzenia własnej państwowości. Uzasadnia zadania wspólnej walki ludzi pracy wszystkich narodowości w imię wyzwolenia społecznego i narodowego. Był nieprzejednanym wrogiem rasizmu, szowinizmu i burżuazyjnego nacjonalizmu.


3 kwietnia 1917 roku Lenin wrócił do kraju i dzień później wygłosił słynny referat "O zadaniach proletariatu w obecnej rewolucji". 7 kwietnia tezy tego referatu opublikowane w "Prawdzie" weszły do historii jako słynne "Tezy Kwietniowe". Przedstawił w nich plan działalności partii, klasy robotniczej i jej sojuszników w walce o przejście od rewolucji burżuazyjno-demokratycznej do socjalistycznej. Okres ten był niezmiernie pracowity dla Lenina. W ciągu czterech miesięcy napisał ponad 170 broszur, artykułów, projektów uchwał, apeli. Zakończył także pracę nad książką "Państwo a rewolucja", napisał broszury "Grożąca katastrofa i jak z nią walczyć", "Czy bolszewicy utrzymają władzę państwową?". Lenin pogłębiał w nich analizę imperializmu, uzasadniał program walki przeciwko kapitalizmowi monopolistycznemu, omawiał ideę ustroju rewolucyjno-demokratycznego przy hegemonii klasy robotniczej - celem przygotowania warunków do socjalistycznego przekształcenia społeczeństwa. Wskazywał na konieczność wprowadzenia demokratycznego kierowania życiem gospodarczym przez państwo, w interesie i przy udziale mas.


7 listopada 1917 roku sztab rewolucyjny w Smolnym przekształcił się w siedzibę rządu radzieckiego. Dekretami "O pokoju" i "O ziemi" 8 listopada 1917 roku Zjazd Rad zapoczątkował wprowadzenie w życie idei wypracowywanych dotąd teoretycznie przez marksizm. Wielkie zadania gospodarcze, którym Lenin patronował, konieczność skupienia się na obronności kraju, nie oderwały go od prac teoretycznych. W 1920 roku reasumując doświadczenia rewolucji rosyjskiej oraz analizując rozwój światowego procesu rewolucyjnego pisał: "... w pewnych nader istotnych kwestiach rewolucji proletariackiej wszystkie kraje będą musiały nieuchronnie przebywać drogę, którą przebyła Rosja". W pracy "Dziecięca choroba 'lewicowości' w komuniźmie" omówił możliwość zastosowania w rewolucji, na terenie innych krajów, tego co z doświadczeń bolszewików "... daje się powszechnie zastosować, co ma znaczenie powszechne, jest powszechnie obowiązujące".


POD KONIEC GRUDNIA 1922 roku i na początku 1923 roku, chory już poważnie, Lenin podyktował listy i artykuły na temat wewnątrzpartyjnych problemów: "Kartki z dziennika", "O spółdzielczości", "O naszej rewolucji", "Lepiej mniej, ale lepiej". Zawarł w nich zarys programu socjalistycznej przebudowy Rosji i perspektyw światowego procesu rewolucyjnego. Leninowski plan zbudowania socjalizmu w ZSRR to wzór naukowego, kompleksowego i realistycznego rozwiązywania zadań stworzenia nowego społeczeństwa. Był to także przykład łączenia genialnych myśli teoretycznych z konkretną pracą polityczno-gospodarczą, łączenie teorii z praktyką.

© 2017 KIELCE ŚWIĘTOKRZYSKIE POLSKA ŚWIAT | pF